Adam Mickiewicz — Dziady cz. III

Dziady część trzecia Adama Mickiewicza ukazują dwie skrajnie różne postawy człowieka wobec Boga – bunt i pokorę – które reprezentują odpowiednio Gustaw-Konrad oraz ksiądz Piotr. Te przeciwstawne modele relacji z Bogiem pokazują fundamentalny konflikt romantyzmu: czy człowiek powinien pokornie przyjmować wolę Bożą, czy może ma prawo buntować się przeciwko niesprawiedliwości świata. Najważniejszą sceną ilustrującą postawę buntu jest oczywiście Wielka Improwizacja. Konrad staje tutaj w pozycji oskarżyciela Boga, zarzucając mu obojętność na cierpienie niewinnych ludzi. Mówi przecież „Ty z Twojego świata, Ty z Twojej wysoki / Widzisz krew Polaków – i zlewasz ją w potoki!" – to jest bezpośrednie oskarżenie Boga o współudział w cierpieniu narodu polskiego. Konrad czuje się moralnie wyższym od Boga, bo on kocha ludzi bardziej, bo on cierpi razem z nimi. Wypowiada te słynne słowa „Ja i Ty – Ty się nazywasz Mądrość, / A Ja Miłość" – i właśnie ta miłość do ludzi daje mu prawo do oskarżania Boga. To jest typowa postawa prometejska, gdzie człowiek stawia się niemal na równi z Bogiem, a nawet wyżej, bo czuje, że jego miłość do ludzkości jest czystsza niż boska opatrzność. Konrad domaga się od Boga mocy, chce zostać „Panem serc", chce mieć władzę nad duszami ludzkimi, żeby móc ich prowadzić do wolności. To jest bunt absolutny, totalna negacja boskiego porządku świata. Ale Mickiewicz pokazuje też konsekwencje takiego buntu.…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.