Adam Mickiewicz — Dziady cz. III

Dziady część trzecia Adama Mickiewicza ukazują szerokie spektrum postaw społeczeństwa polskiego wobec zaborcy rosyjskiego, od skrajnego konformizmu i kolaboracji po heroiczny opór i gotowość do poświęcenia. Mickiewicz kreśli obraz narodu podzielonego, w którym część elit zdradziła ideały narodowe na rzecz osobistych korzyści, podczas gdy inni, zwłaszcza młodzież, gotowi byli oddać życie za wolność. Najbardziej wyrazistym przykładem postawy konformistycznej jest scena salonu warszawskiego, gdzie spotykamy arystokrację i wyższe sfery społeczeństwa polskiego. To właśnie tutaj widzimy ludzi, którzy całkowicie zapomnieli o narodowej sprawie i podporządkowali się zaborcy. Doktor, który pojawia się w salonie, jest wręcz entuzjastyczny wobec rosyjskich porządków i twierdzi, że car jest dobrodziejem Polaków. Mówi przecież, że cesarz jest ojcem narodu, że dba o nas lepiej niż moglibyśmy sami o siebie zadbać. Ta postać reprezentuje najgorszą formę kolaboracji, bo nie tylko godzi się na niewolę, ale jeszcze ją gloryfikuje. Salon warszawski to środowisko całkowicie zrusyfikowane, gdzie mówi się po francusku i po rosyjsku, a polski język jest lekceważony. Mickiewicz pokazuje, jak ci ludzie zatracili swoją tożsamość narodową w zamian za wygodne życie, luksusy i przychylność władzy. Ksiądh Piotr, który również bywa w salonie, jest kolejnym przykładem zdrady. Jako duchowny powinien stać po stronie uciśnionego narodu, tymczasem służy zaborcy, donosi na patriotów i usprawiedliwia represje. To postać obłudna, która używa religii jako narzędzia opresji. Zupełnie inną postawę reprezentuje młodzież filomacka, którą…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.