Adam Mickiewicz — Romantyczność

Świat ducha i świat rozumu to dwa przeciwstawne sposoby poznawania rzeczywistości, które Adam Mickiewicz konfrontuje w swoim balladzie Romantyczność. Poeta wyraźnie opowiada się po stronie uczuć, wiary i wyobraźni, krytykując jednocześnie zimny racjonalizm oświeceniowy, który nie potrafi pojąć tajemnic ludzkiej duszy i świata nadprzyrodzonego. Ballada Romantyczność rozpoczyna się od przedstawienia Karusi, prostej dziewczyny ludowej, która rozmawia z duchem swojego zmarłego ukochanego. Dla niej ta więź jest absolutnie realna, czuje obecność ukochanego, słyszy jego głos, wierzy w możliwość kontaktu z zaświatami. Mickiewicz pokazuje, że Karusia poznaje świat przez czucie, przez serce, przez wiarę. Ona nie potrzebuje żadnych dowodów naukowych, żadnych empirycznych weryfikacji, bo jej uczucie jest dla niej wystarczającym dowodem na prawdziwość tego doświadczenia. Poeta pisze przecież, że Karusia „czuła, że był blisko", i to czucie jest dla niej najważniejszą formą poznania. Mickiewicz wyraźnie staje po stronie tej dziewczyny, pokazując, że jej sposób postrzegania rzeczywistości jest głębszy i prawdziwszy niż podejście racjonalistów. Przeciwstawną postawę reprezentuje Starzec, który symbolizuje oświeceniowy rozum i naukę. On podchodzi do opowieści Karusi z pozycji chłodnego obserwatora, który wierzy tylko w to, co można zmierzyć, zważyć i naukowo udowodnić. Starzec mówi: „Dziewczyno, co widziałaś, złudzenie, przywidzenie, a nie rzeczywistość". Dla niego wszystko, co wykracza poza zmysłowe doświadczenie, to tylko wytwór chorej wyobraźni. Mickiewicz wyraźnie…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.