Sofokles — Antygona

Teza mojej wypowiedzi brzmi następująco: w tragedii Sofoklesa „Antygona" człowiek jest ukazany jako istota uwikłana w konflikt między wolną wolą a przeznaczeniem, gdzie próby przeciwstawienia się fatum prowadzą do nieuchronnej katastrofy, co stanowi istotę tragedii antycznej. Zacznę od omówienia samej postaci Antygony i jej relacji z przeznaczeniem. Antygona jest córką Edypa, a więc od urodzenia obciąża ją rodzinne przekleństwo. To nie jest przypadek, że Sofokles wybiera właśnie ją na bohaterkę – ona jest naznaczona fatum już przez sam fakt swojego pochodzenia. Kiedy podejmuje decyzję o pogrzebie brata Polinejkesa wbrew zakazowi Kreona, możemy zadać sobie pytanie: czy to jest jej wolny wybór, czy może realizacja tego, co zostało jej przeznaczone? Antygona sama mówi o tym, że spełnia niepisane prawa bogów, które są wyższe niż prawa ludzkie. Jej słowa skierowane do Kreona: „Nie Zeus był tym, co mi ten zakaz ogłosił, ani Dike, co mieszka z bogami podziemnymi" pokazują, że czuje się narzędziem wyższego porządku. Z jednej strony podejmuje świadomą decyzję, jest zdeterminowana i odważna, z drugiej jednak strony można powiedzieć, że jej los został zapisany już wcześniej – jako członkini rodu Labdakidów jest skazana na cierpienie. To właśnie ten paradoks jest sednem tragedii antycznej – bohater działa, wydaje się, że ma wybór, ale jednocześnie realizuje to, co zostało mu przeznaczone. Przejdę teraz…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.