Witold Gombrowicz — Ferdydurke

Człowiek wobec presji otoczenia w Ferdydurke Witolda Gombrowicza to temat absolutnie kluczowy dla zrozumienia całej tej powieści. Moim zdaniem Gombrowicz pokazuje, że otoczenie nieustannie narzuca nam różne maski i role, które deformują naszą prawdziwą tożsamość, a walka o autentyczność w świecie konwenansów jest praktycznie skazana na porażkę. Zacznę od najważniejszego pojęcia w tej lekturze, czyli formy. Forma to właśnie ta presja otoczenia, która zmusza nas do przyjmowania określonych ról społecznych, do udawania kogoś, kim nie jesteśmy. Główny bohater, trzydziestoletni Józio, zostaje dosłownie upupiony, czyli cofnięty do dzieciństwa przez profesora Pimkę. To nie jest zwykłe cofnięcie w czasie, ale symbol tego, jak społeczeństwo narzuca nam gotowe formy i wciska w określone szufladki. Józio trafia z powrotem do szkoły, gdzie panuje absolutna tyrania formy. Uczniowie muszą udawać grzecznych, nauczyciele udają mądrych, wszyscy tkwią w swoich sztucznych rolach. Jest tam przecież ten fragment, gdzie Pimko mówi o tym, jak trzeba chłopców formować, kształtować ich według określonego wzorca. To jest właśnie ta presja, która nie pozwala być sobą. Bardzo wyraźnie widać to w scenie z Miętusem i Syfkiem. Miętus to taki chłopak, który chce być nowoczesny, dojrzały, udaje cynika i twardziela. Syfon z kolei to jego przeciwieństwo, taki grzeczny prymus, ulubieniec nauczycieli. Ale Gombrowicz pokazuje, że obaj są równie sztuczni, obaj są zniewoleni przez formę. Miętus udaje twardziela, bo tego wymaga od niego rola…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.