Stefan Żeromski — Przedwiośnie

Przedwiośnie Stefana Żeromskiego ukazuje trzy zasadniczo różne wizje odbudowy Polski po odzyskaniu niepodległości, które reprezentują główni bohaterowie powieści. Te wizje odzwierciedlają rzeczywiste spory ideowe toczące się w dwudziestoleciu międzywojennym i pokazują, jak głęboko podzielone było polskie społeczeństwo co do kierunku rozwoju odrodzonego państwa. Pierwszą wizją są szklane domy Seweryna Baryki, które stanowią utopijną koncepcję społeczeństwa opartego na sprawiedliwości społecznej i równości. Baryka, wracając do Polski z rewolucyjnej Rosji, niesie ze sobą idealistyczne marzenia o budowie nowego, lepszego świata. Szklane domy to metafora przejrzystości, uczciwości i równych szans dla wszystkich obywateli. Seweryn marzy o Polsce, w której nie będzie przepaści między bogatymi a biednymi, gdzie każdy człowiek będzie miał godne warunki życia. Ta wizja jest szczególnie widoczna w scenach, gdy Baryka obserwuje nędzę polskiej wsi i robotników, na przykład podczas wizyty w Nawłoci, gdzie widzi przerażające warunki życia chłopów. Szklane domy to odpowiedź na tę niesprawiedliwość, marzenie o państwie opiekuńczym, które zadba o swoich obywateli. Warto zauważyć, że Żeromski przez postać Seweryna pokazuje pewną naiwność tej wizji – bohater jest rozdarty, nie potrafi znaleźć dla siebie miejsca w rzeczywistości, która daleka jest od jego ideałów. Drugą, skrajnie odmienną wizją jest rewolucja Antoniego Lulka, który reprezentuje radykalną lewicę i dąży do gwałtownego przewrotu społecznego. Lulek to komunista, który wierzy, że jedyną drogą do sprawiedliwości…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.