Marek Nowakowski — Górą Edek

W opowiadaniu „Górą Edek" Marka Nowakowskiego autor celowo nawiązuje do dramatu „Tango" Sławomira Mrożka, aby pokazać, jak brutalna siła i prymitywizm triumfują nad kulturą i intelektem w społeczeństwie powojennym. To nawiązanie nie jest przypadkowe – służy pogłębieniu krytyki rzeczywistości PRL-u i ukazaniu mechanizmów degradacji wartości w świecie, gdzie liczy się tylko siła fizyczna i umiejętność przystosowania się do patologicznych zasad. Zacznę od omówienia samego nawiązania intertekstualnego. Nowakowski wprost przywołuje postać Edka z „Tanga" Mrożka, czyniąc go symbolem brutalnej siły, która przejmuje władzę nad światem inteligencji. W „Tangu" Edek to prymitywny siłacz, który ostatecznie zabija głównego bohatera Artura i przejmuje kontrolę nad rodziną, reprezentując zwycięstwo barbarzyństwa nad próbami przywrócenia porządku i wartości. U Nowakowskiego Edek staje się imieniem własnym, które narrator nadaje każdemu, kto reprezentuje ten typ osobowości – prostackiego, agresywnego, pozbawionego skrupułów człowieka, dla którego liczy się tylko pięść i umiejętność zastraszenia innych. Narrator mówi wprost, że „Edków jest wielu" i że to oni rządzą światem ulicy, więzienia, a właściwie całym społeczeństwem. To nawiązanie pozwala Nowakowskiemu osadzić swoją opowieść w szerszym kontekście kulturowym – pokazuje, że diagnoza Mrożka dotycząca upadku wartości i triumfu prymitywizmu sprawdziła się w realnym życiu PRL-u. Drugi argument dotyczy funkcji tego nawiązania w…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.