Albert Camus — Dżuma

Teza mojej wypowiedzi brzmi następująco: w powieści Alberta Camusa „Dżuma" człowiek wobec zła przyjmuje różnorodne postawy – od buntu i czynnego oporu, przez wiarę religijną, kolaborację z zaistniałą sytuacją, aż po postawę zwykłej ludzkiej przyzwoitości. Te różne reakcje pokazują, że zło jest uniwersalnym doświadczeniem, które weryfikuje prawdziwą naturę człowieka i zmusza go do dokonania fundamentalnego wyboru moralnego. Pierwszą i najważniejszą postawą w powieści jest bunt, reprezentowany przez doktora Bernarda Rieux. To właśnie on staje się głównym bohaterem walki z epidemią, choć doskonale zdaje sobie sprawę z absurdalności swojego położenia. Rieux nie wierzy w Boga, nie szuka metafizycznego sensu cierpienia – po prostu wykonuje swoją pracę, bo uważa, że lekarz musi walczyć o życie pacjentów. Kiedy ksiądz Paneloux próbuje przekonać go, że epidemia to kara boska, Rieux odpowiada wprost, że nie może kochać stworzenia, które pozwala cierpieć dzieciom. Ta scena po śmierci syna sędziego Othona jest kluczowa – Rieux widzi niewinne dziecko umierające w męczarniach i odmawia pogodzenia się z takim porządkiem świata. Jego bunt nie jest jednak krzykliwy ani patetyczny. To bunt cichy, codzienny, wyrażający się w nieustannej pracy, w setkach godzin spędzonych przy łóżkach chorych. Rieux wie, że prawdopodobnie przegra, że dżuma i tak zabije tysiące ludzi, ale mimo to nie poddaje się. Ta postawa buntu to właściwie esencja filozofii Camusa – człowiek może nie wygrać z absurdem, ale…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.