Albert Camus — Dżuma

Teza mojej wypowiedzi brzmi następująco: człowieka do poświęceń skłania przede wszystkim głęboko zakorzenione poczucie solidarności z innymi ludźmi oraz wewnętrzny bunt przeciwko złu i niesprawiedliwości, które dostrzega w otaczającym go świecie. W Dżumie Alberta Camusa widzimy, że bohaterowie podejmują walkę z epidemią nie z obowiązku czy nadziei na nagrodę, ale dlatego że nie potrafią pogodzić się z cierpieniem innych i czują moralną konieczność działania. Najwyraźniej widać to w postawie doktora Bernarda Rieux, głównego bohatera powieści. Rieux od pierwszych dni epidemii rzuca się w wir walki z dżumą, pracując po kilkanaście godzin dziennie, narażając własne życie, rezygnując z osobistego szczęścia. Co istotne, Camus pokazuje, że Rieux nie jest jakimś wyjątkowym bohaterem czy świętym. Kiedy go pytają, dlaczego to robi, odpowiada bardzo prosto: „To kwestia przyzwoitości". Dla niego pomaganie chorym to po prostu uczciwe postępowanie, naturalna reakcja na cierpienie drugiego człowieka. Rieux nie wierzy w Boga, nie ma nadziei na zbawienie czy wieczną nagrodę. Jego poświęcenie wynika z czysto ludzkiej solidarności. Jest lekarzem i widzi ludzi, którzy cierpią, więc robi, co do niego należy. Ta postawa jest wyrazem egzystencjalnego buntu przeciwko absurdowi świata, w którym niewinni ludzie umierają bez powodu. Rieux nie może zaakceptować tego zła, więc walczy, choć wie, że ostatecznie dżuma i tak zwycięży, bo śmierć jest nieunikniona. Ale właśnie w tym bezinteresownym działaniu, w tej walce mimo wszystko, objawia…

Ćwicz to pytanie z AI egzaminatorem

Sesja głosowa, ocena CKE 0-30 pkt, feedback w 30 sekund. darmową sesję demo bez podawania karty.